W 2001 roku album „Kittenz and thee Glitz” Felix da Housecata, zmienił światową muzykę dance, podobnie jak dziś czynią to jego współprace z Miss Kittin w „Silver

Screen” i „Madame Hollywood” oraz Melistar w „Harlot” i „What Does it Feel Like” ożywiają klubowe życie. W międzyczasie, Felix zdobył też uznanie mainstreamowej prasy i został uznany przez Entertainment Weekly, Rolling Stone i Spin za jednego z najbardziej kreatywnych artystów współczesnej muzyki.

Dzięki DEVIN DAZZLE AND THE NEON FEVER (2004, Emperor Norton), Felix ponownie połączył styl Prince Paula z albumem a la hip-hop Dan The Automator. Doszły do tego świetne gościnne wokale James Murphy’ego z DFA/LCD Soundsystem („What She Wants”) – „Jest spoko zakręconym białym gościem”, mówi Felix. (…).

Podczas gdy Kittenz ogólnie bazuje na kulturze klubowej, album Devil Dazzle and the Neon Fever został stworzony w stylu punk/post new-wave. By to osiągnąć, Felix musiał wybrać odpowiednie podejście do tematu. „Zdecydowałem się na wybór muzyków grających na żywo”, wyjaśnia. „Byłem zmęczony używanymi przez wszystkich, nudnymi liniami basowymi. Poza tym zagrałem też na keyboardzie, bo bardziej chciałem tknąć życie w te nagrania.

Ponad 20 lat determinacji i pełnej gotowości, doprowadziły go do nominacji do nagród Grammy i stworzenia remixów dla takich artystów jak Madonna, Garbage, New Order i Giorgio Moroder, do imprez didżejskich na najbardziej prestiżowych festiwalach na świecie. Jr. Urodził się w Detroit w 1971 roku, a wychował w Park Forrest, pod Chicago. Na początku muzyczny wpływ wywarł na niego ojciec, saksofonista, który zachęcił go do klasycznego funku lat 70 i artystów jak Stevie Wonder i Earth, Wind & Fire. Kolejne muzyczne fascynacje przyszły wraz z Purple Rain, kiedy to też został klawiszowcem w Shades of Blue, zespole przerabiającym utwory Prince & the Revolution.

W latach 80 w Chicago, uwagę Felixa przyciągnęła rewolucja muzyki house. Według niego skupiała się wokół stacji Chicago's 102.7 i pionierskich Hot Mix DJs. „Pamiętam jak słuchałem Farley’a „Jack Master” Funk, „Mike’a „Hitmana” Wilsona, Micky „Mixin” Oliviera i Kenny „Jamming” Jason”, mówi Felix wymieniając wiodących artystów house. Już przed 14 rokiem życia zaczął nagrywać tą muzykę. Kolega ze szkoły przedstawił go didżejowi Pierre, z którym współpracował nad klasykiem „Phantasy Girl”.

Jednak preferencje Felixa nie ograniczały się do jednego gatunku. Grał też w Uncut, zespole o stylu R&B. Po zakończeniu szkoły, przeniósł się do Alabamy by tworzyć hip-hop. Po 2 latahc w Deep South (doświadczenie to porównuje do „więzienia”), został wyrzucony. W 1991, przeniósł się do miejsca zamieszkania rodziców i studiował Inżynierię dźwięku w Columbia College, pracował też w pizzerii Eduardo. „Było ciężko”, mówi. „Nienawidziłem tych piekarników i ciągle myślałem, że coś musi się zmienić”.

I w końcu nadeszła niepowtarzalna propozycja Pierra. „Kiedy przeniosłem się do Londynu i zobaczyłem tych wszystkich punk-rockowców, pomyślałem, że coś musi się zdarzyć”. Uzbrojony w pudełko kaset, zaczął działać. „To było szalone”, mówi, „Poszedłem do jednej marki, zagrałem utwór, a oni podpisali ze mną kontrakt”. Szybko sprzedał „What’s Love About” dla Freetown Inc, a „Thee Dawn” dla marki Willian Orbit’s Guerilla, po czym wrócił do Stanów z większą kasę niż kiedykolwiek widział. W 1992 roku „The Dawn” stało się europejskim hitem i przyniosło mu sławę. „Co tydzień produkowałem jakiś kawałek dla innej marki”. Jego sławę dopełniły sukcesy „Thee Underground Made Me Do It” i „In Thee Dark We Live”. Ta ostatnia została wydana jako Aphrohead, które było jedną z wielu ksyw Felixa, wśród m.in. Wonderboy, Rocketman, Outerrealm, Thee Glitz i Thee Maddkatt Courtship. (…)

W 1997 roku wypuścił I Know Electrikboy jako Thee Maddkat Courtship, album, który pomimo ograniczonej liczby kopii, przyniósł mu ogromne uznanie mediów. W tym samym roku zagrał w Szwajcarii i spotkał Miss Kittin oraz Dave’a Hustlera. „Świetnie nam się układało, poszliśmy do studia i zaczęliśmy wariować”.

Realizacja ich „wariactwa” stała się jednym z najbardziej wpływowych nagrać ostatniej dekady. „Nikt się tego nie spodziewał”, mówi Felix o wspaniałym sukcesie Kittenz & Thee Glitz. (…) Pojawiły pełne uznania recenzje w New York Timesie i Rolling Stone, Kittenz został tez uznany albumem roku przez Muzik Magazine i Dancestar USA.

Wkrótce później, Felix stał się osobą, której nagrania się najczęściej przerabiane przez remixerów i producentów, od Pet Shop Boys, przez Kylie Minogue do Niny Simone. W 2003 roku otrzymał nominację do nagrody Grammy za swój mix „Lost Love” Rinocerose, wydał dwa mixy, Excursions i Bugged Out i zaczął współpracę z takimi artystami jak P-Diddy, którzy z chęcią poznawali jego wyjątkowe umiejętności.

Po tym wszystkim, pojawia się tylko jedne pytanie. Skąd wzięło się „Devin Dazzle and the Neon Forever”? Felix, jako to Felix, ma odpowiedź na wszystko: „Devin Dazzle to postać powstała z inspiracji nocnym życiem. Zawsze gdy widzi światła neonów, dostaje gorączki. Ale Dazzle ma przyjaciela o imieniu Neon Fever, który ma na niego zły wpływ i jest jego zupełną odwrotnością”. Czyżby to był album autobiograficzny? „To coś osobistego”, mówi, „ale nie wyjawię tego do końca”.